كن [ و پيامبرى را شايسته ] . « يا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ » اى زكريا ما ترا بشارت دهيم بپسرى ، « اسْمُهُ يَحْيى » نام او يحيى ، « لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا » ( 7 ) كه او را پيش ازين هيچ همنام نكرديم . « قالَ رَبِّ » زكريا گفت خداوند من ، « أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ » چون بود مرا پسرى ؟ « وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً » و زن من نازاينده « وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا . » ( 8 ) و من از پيرى بتباهى رسيده . « قالَ » گفت [ فريشته ] . « كَذلِكَ قالَ رَبُّكَ » چنين گفت خداوند تو . « هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ » كه آن بر من آسان و خوار است ، « وَ قَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ » و بيافريديم ترا پيش « وَ لَمْ تَكُ شَيْئاً . » ( 9 ) و خود هيچ نبودى . « قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً » گفت خداوندا مرا نشانى بنماى ، « قالَ آيَتُكَ » [ اللَّه تعالى ] گفت نشان ترا آنست . « أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا » ( 10 ) كه سخن مگوى با مردمان سه شبانروز [ و زبان بجاى هم چنان كه بود راست ] « فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ » بيرون آمد [ در آن سه روز ] بر قوم خويش ، « مِنَ الْمِحْرابِ » از كوشك خويش « فَأَوْحى إِلَيْهِمْ » و بايشان مينمود ، « أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا » ( 11 ) كه نماز كنيد بامداد و شبانگاه . « يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ » اى يحيى پيغام و دين گير بنيروى « وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا » ( 12 ) و را پيغام و حكم داديم و نيز كودك . « وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً » و از نزديك خويش او را نيكى داديم و پاكى « وَ كانَ تَقِيًّا » ( 13 ) و پرهيزكار بود . « وَ بَرًّا بِوالِدَيْهِ » و نوازنده بود و نيكوكار با پدر و مادر خويش ، « وَ لَمْ يَكُنْ جَبَّاراً عَصِيًّا » ( 14 ) و جبارى نابخشاينده نبود [ بر خلق ] و نه عاصى [ در من ] « وَ سَلامٌ عَلَيْهِ » و سلام بر يحيى « يَوْمَ وُلِدَ » آن روز كه زادند « وَ يَوْمَ يَمُوتُ » و آن روز كه ميرد . « وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا » ( 15 ) و آن روز كه بر انگيزانند وى را زنده .